تا کنون حتما شنیده اید. خبر خیلی ساده بود: توی ده شلمرود حسنی تک و تنها موند. یادداشتی که پورنگ فیروزفر برای فارس نوشت.
ولی این یار همیشگی حسنی کی بود؟ حسنی که بود؟
منوچهر احترامی، سال 1320 به دنیا آمد و از 17 سالگی طنزنویسی را با توفیق آغاز کرد. با امضاهای مختلفی در نشریات و رادیو طنزنویسی کرد. 50 سال خواند و خواند و خواند تا بتواند بنویسد. و 22 بهمن 87 درگذشت.
آری او خواند و خواند و خواند و آنگاه نوشت. می گفت و می گفتند بارها گلستان و بوستان را خوانده است. گویا با آنکه آنرا به یاددشت هنوزهم خواندن آنرا ادامه داد تا بتواند اثرهای ماندگاری چون طنزهایش، کتابهای داستانش را بنویسد و طنز را بشناسد و بشناساند.
این چند روزه نوشته های زیادی درباره او نوشته شد. ادامه را ببینید:
زندگی نامه از آفتاب:
http://www.ketabnews.com/detail-4650-fa-17.html
http://zamaaneh.com/news/2009/02/post_7960.html
http://sandali.persianblog.ir/post/361/
http://zamaaneh.com/saberi/2009/02/post_42.html
ویکی پدیا
http://www.mardomak.org/news/manouchehr_ehterami_tribute/
و خیلی جاهای دیگر!!!
خدایش بیامرزد. ما را نیز چون او!!